Czym jest kreatywność? Masz Google i nie wiesz. nie wstyd Ci? Jako osoba kreatywna już dawno znalazłbyś sam odpowiedź na to pytanie, stworzył sobie własną definicję albo stwierdził "a co mnie to obchodzi, jest tyle ciekawszych rzeczy do roboty". Jako, że jednak ten pseudoartykulik ma dotyczyć jej tematyki warto choć pobieżnie sprawę omówić.
Po mojemu.

Psychologia (zarówno jej poważne, jak i mniej poważne nurty typu NLP) próbuje znaleźć jedną, spójną definicję zjawiska zagłębiając się dodatkowo w jego istotę. Jednak jak w przypadku wielu podobnych idei ciężko dokładnie powiedzieć na czym polega. Ja osobiście wszystkie te definicje wrzucam do jednego worka, który zawiązuję ciasnym sznurkiem o treści: kreatywność to umiejętność rozwiązywania problemów i zadań w sposób wbijający ludzi w glebę. Z wrażenia, nie siłowo. Jeśli udaje Ci się zrobić coś w sposób niestandardowy, nieszablonowy czy zadziwiający, znak to że postąpiłeś kreatywnie. Czy oznacza to, że jesteś kreatywny? Niekoniecznie, ale przynajmniej wiesz, że bywasz.

Co znaczy być kreatywnym? To też zależy. Kiedyś osoba twórcza czy kreatywna uważana była za jednostkę wybitną. Geniusze muzyczni, techniczni, malarscy, polityczni, handlowi itp. byli po prostu takimi z powodu talentu i odrobiny pracy. Reszta ludzi musiała się zadowolić codzienną pracą, rozmnażaniem i wyrokiem skazującym na zapomnienie w tłumie (mimo śmiesznie małej populacji ludzkiej na świecie). Potem przyszło parę rzezi, buntów plebsu, krwawych łaźni na elicie, jakaś rewolucja (ach Ci Francuzi) i świat oficjalnie zaczął twierdzić, że wszyscy ludzie muszą być równi. Zasada ścinania tych za wysokich i rozciągania kołem tych za niskich odbiła się także na poglądach dotyczących kreatywności i twórczości, bo z powodu poprawności politycznej egalitaryzm nakazuje nam wszystkim twierdzić, że kreatywni są wszyscy, tylko jedni mniej a inni bardziej. W ten sposób jedni siadają przy gwoździach płacząc, że nie mają młotka, a inni przybijają je obuszkiem toporka.

Twórczość i kreatywność przejawiać się może w różnej skali. Nieznany nikomu człowiek, który odkrył cudowne zastosowanie koła lub rozpalił pierwsze ognisko dokonał odkrycia na skalę światową tworząc życie ludzkie możliwym, kto inny pisząc wtórną i prymitywną książkę na temat tego co DaVinci wiedział o potomstwie Chrystusa stał się znanym na całym świecie milionerem. Taka karma. Zdarzają się przypadki dzieci, które w zaciszu domowym same odkrywają to, co starożytni grecy musieli zauważać po długich obserwacjach, albo różne odkrycia techniczne dokonywane są niezależnie od siebie w różnych miejscach świata. Pytanie brzmi: czy można sprawdzić jak bardzo jest się kreatywnym? I co można zrobić, żeby bardziej kreatywnym się stać?

Sprawdzać teoretycznie można wszystko. Psychologowie dysponują kilkoma różnymi testami dotyczącymi mierzenia kreatywności. Testy różnych zastosowań, uzupełnianie rysunków. wszystko to stara się w jakiś sposób mierzyć zdolność do tworzenia różnorakich, jak najbardziej różnorodnych rozwiązań. Jednak jest w tej kwestii jeden problem: jak można ustalić schemat nieschematycznego postępowania? Testom tym daleko od doskonałości, ale jakby nie patrzeć lepszych nie ma i jeszcze długo nie będzie, więc cieszmy się tym co mamy. Ludzkość przetrwała tysiące lat nie mając pojęcia, że bez chodzenia do lekarza nie da się normalnie żyć. Wprawdzie dostępu do tych narzędzi dla każdego nie ma (choć możecie zapytać jakiegoś psychologa, czy Was nimi nie przebada), to sami możecie zrobić sobie coś podobnego. Nudzisz się w pracy? Więc weź losowy przedmiot z biurka i zastanów się na ile różnych sposobów mógłbyś nim zrobić coś złego szefowi albo klientowi. Im więcej zastosowań znajdziesz, tym bardziej twórczy jesteś. Przynajmniej w kwestii robienia złych rzeczy. Jeśli masz szefową albo klientki nie stosuj tej metody: rozwiązania będą naprawdę mało twórcze i niedżentelmeńskie.